Tokyo Hikayesi (Tokyo Monogatari)

Ozu babanın en sevilen filmi. Geç Gelen Bahar'a göre daha hareketli, izlenmesi daha kolay. 1953 senesi için zirve bir film, çok başarılı. Üstadın tek bir filmi izlenecekse bu olmalı sanırım. Bugünden geriye bakınca, her ne kadar bazı şeyler elbette aşılmış olsa da anlatmak istediklerini -hele duyguları- insan hâlâ derinden hissediyor. Benim gibi ailesinden uzakta okuyup yaşayanlar, onlarla ara ara görüşmek durumunda kalmış olanlar için daha da geçerli bu.

Senaryodaki taşların (sözlerin) hep yerli yerinde olması Ozu'nun filmlerini matematiksel yapıyor. Her ne kadar karakterler epey gri çizilmeye çalışılmış olsa da, Noriko'nun biraz 'fazla' iyi tutulduğunu düşünüyorum. Noriko insana dair bir umut gibi, bu hoşuma gitti ama... Onun dışında hepsi hayatın içinden tiplemeler. Anneye ve o sevimsiz kuaför evlâda bayıldım, çok başarılı yazılıp oynanmış o karakterler.

Ozu kalplerimizin, ruhlarımızın portresini çiziyor sanki, çok evrensel şeyler anlatmış. Bugün bu filmler artık çekilemez, evet. Hayat çok daha karmaşık, çok daha boyutlu; ancak temel duygular hep aynı.

banshun (geç gelen bahar)

pandemi sebebiyle youtube'de izleyecek film ararken karşıma ozu'lar çıktı. o kadar ismini duymuş olmama rağmen (nbc üzerinden filan) hiç oturup da ozu izleyesim gelmemişti. late spring-banshun ile başladım baba'nın külliyatına; devam da edeceğim.

bir auteur filmi bu, o nedenle başlarda yavaşlığa ve hatta bir miktar sıkılmaya razı olmanız gerekiyor. sonrasında ise karşımıza çehov'un derinliği çıkıyor, ki bu müthiş bir hediye.

1949 yapımı bu filme dair benim söylemek istediğim tek şey şu : bu film tüm o minör sahnelerle baba-kız arasındaki yoğun sevgiyi ve hissettikleri kayıp duygusunu bize muhteşem aktarıyor. bir de, film bittiğinde insanda güzel bir duygu bırakıyor; çünkü hiç kötü, pis bir karakter yok etrafta. düşünürsek, aslında hayatlarımızda da biraz böyle değil mi?

hepimizin içindeki hisleri o sakin sinema diliyle nasıl da güzel anlatmış ozu.