Ozu babanın en sevilen filmi. Geç Gelen Bahar'a göre daha hareketli, izlenmesi daha kolay. 1953 senesi için zirve bir film, çok başarılı. Üstadın tek bir filmi izlenecekse bu olmalı sanırım. Bugünden geriye bakınca, her ne kadar bazı şeyler elbette aşılmış olsa da anlatmak istediklerini -hele duyguları- insan hâlâ derinden hissediyor. Benim gibi ailesinden uzakta okuyup yaşayanlar, onlarla ara ara görüşmek durumunda kalmış olanlar için daha da geçerli bu.
Senaryodaki taşların (sözlerin) hep yerli yerinde olması Ozu'nun filmlerini matematiksel yapıyor. Her ne kadar karakterler epey gri çizilmeye çalışılmış olsa da, Noriko'nun biraz 'fazla' iyi tutulduğunu düşünüyorum. Noriko insana dair bir umut gibi, bu hoşuma gitti ama... Onun dışında hepsi hayatın içinden tiplemeler. Anneye ve o sevimsiz kuaför evlâda bayıldım, çok başarılı yazılıp oynanmış o karakterler.
Ozu kalplerimizin, ruhlarımızın portresini çiziyor sanki, çok evrensel şeyler anlatmış. Bugün bu filmler artık çekilemez, evet. Hayat çok daha karmaşık, çok daha boyutlu; ancak temel duygular hep aynı.
No comments:
Post a Comment