Bizim zamanımızda öğretmenler çok fena dayak atarlardı. Dayak yoksa azar vardı. Onlarla ilgili olarak aklıma gelen ilk şey bu. Komik ve saçma bir anı : Akrabamız da olan ilkokul öğretmenim matematik dersinde (biraz dalmış olacağım ki) "Hakkı, öyle öküz gibi bakma tahtaya, zaten matematiğin kötü!" demişti. Hocam, bana 'öküz' diyebilirsiniz ama 'matematiğin kötü' diyemezsiniz!
Peki, öğretmenler teknik açıdan nasıldı genel olarak? Çocuk halimle pek değerlendiremezdim; şimdi geriye doğru baktığımda kalitenin pek de kötü olmadığını, arada gerçekten iyi hocaların da bulunduğunu teslim etmeliyim.
Çocuğu özel okula da devlet okuluna da gitmiş bir veli olarak şunu rahatça söyleyebiliyorum artık : Öğretmenler özel okullarda işten atılma, veli höykürmesi vs sebebiyle iyi kötü geliştiriyorlar kendilerini (Çok acı ama, 'yaşasın kapitalizm' diyesi geliyor insanın). Devlet okullarında ise hiçbir şey umurlarında değil, müdürün azarı dışında! Derslere geç geliyorlar, öğrencilere bir video açıp telefonlarına bakarak zaman geçiriyorlar vs. Üstelik kendilerine saklamaları gereken saçmasapan fikirlerini öğüt olarak çocuklara aktarıyorlar.
Öğretmenlerin sırf mesleklerinden dolayı neden bu kadar saygı gördüğünü anlayamıyorum. Kesinlikle abartılı bir durum. İşleri bu yahu! Birkaç istisnası hariç şimdiye dek pek de öyle iyi öğretmen görmedim maalesef.
O birkaç sevgili hocamın, babamın, ve kitaplarımın öğretmenler gününü içtenlikle kutlarım.
No comments:
Post a Comment