Yıkılmasını izlerken abimle babamın birbirlerinden gizleyerek sessizce ağladıkları dedemlerin ahşap evinin üst katındayım. Yaz; ve yapacak hiçbir şey yok. Yere oturmuş bir kitaptan satranç çalışıyorum. Babaannem öleli birkaç yıl olmuş, dedem parkinsonu ile yapayalnız. Üstelik yıllarca peş peşe yaktığı Birinci sigaraları yüzünden kanser oldu, artık konuşamıyor. Alt kattan çıkıp ağır adımlarla yanıma doğru geldiğini tahtaların gıcırtısından anlıyorum. Yüzünde tatlı bir tebessümle karşıma oturuyor. Güçlü, kemikli elleriyle bir o taşı bir bu taşı tutup ileri itiyor. Ben de cevap veriyorum. Beraberce, tek kuralı yalnızlığı paylaşmak olan bir oyun oynuyoruz.
No comments:
Post a Comment