Evin içindeyken insan dışarıyı hissedemiyor. Hava belli ki soğuk, ama ne kadar soğuk? Anlamak için bazen kafamı en yakın pencereden dışarıya uzatıyorum. Biraz kalıyorum öyle, iyi geliyor. Gerçeklikle, dünyayla, yaşamla temas kurmadığımızda uyuşuyoruz ve en önemlisi hayat enerjimiz azalıyor. Libidoyu cinsel istek olarak biliriz, ama Freud'un tanımı daha farklı : İnsanın yaşam enerjisini ve dürtülerini yönlendiren temel güç. Doğaya karışmak, temiz ya da değil ama biraz hava almak, ve bir müddet sakince durmak. Bunlar insana tazelik veriyor, ve yapması hiç de zor değil.
Esad'ın düşmesiyle beraber yeni bir barış süreci daha başlıyor, belli oldu iyice. 1987 yılında yurttaki ranzamda geceleyin karşı ranzadaki arkadaşımla bu konuyu konuşuyorduk : Ne olacak bu Kürt meselesi? Ne çok uzadı, ne çok üzdü bu savaş hepimizi... Daha önceki barış süreci ortodoks sola büyük öfke duymama sebep oldu. Tüm o 'Barış, barış' diyenler nasıl da kıvırmaya başlamıştı! ''Ama şöyle, ama böyle...'' Bitmiyordu 'beğenmemeleri'. Özellikle İHD ve çevresi. 90'lar boyunca onları hep sevmek istemiştim, ama bu mevzuda çok kötü bir sınav verdiler. Neyse, umarım bu sefer başarırız ve biter artık bu kardeş kavgası.
Yağmur'u son zamanlarda çok daha neşeli ve mutlu görüyorum. Bu beni 'gönendiriyor' (Cumhuriyet yazarları çok severdi bu tuhaf kelimeyi). Sebebi de tabii ki hep aynı : Çok iyi anlaştığı, birlikte kütüphaneye gittikleri, çalıştıkları, sohbet ettikleri yakın bir arkadaşı var artık. Kedilerden bir farkımız yok, onlar gibi tek başımıza kalınca sıkılıyor, bir arkadaşımız olunca neşeleniyoruz.
No comments:
Post a Comment