Bir kadın sahile geliyor. Yanında köpeği ve atı var. Rahatça koşabilsin diye atın yularını çözüp hayvanı serbest bırakıyor. Böyle şeyler Thomas More'un 'Ütopya'sında yer alıyor mu bilmiyorum, ama işte o an benim ütopyam başlıyor : Varoluşunun anlamını yaşayan o güzel hayvan altın tozu gibi parlayan kumların üzerinde sahil boyunca koşuyor. Ama ne koşmak! Atın yüz ifadesini çözemiyoruz, sesi de çıkmıyor; fakat onun hissettiklerini biz de hissediyoruz. Bu kısa video beni çok etkiledi ve şu düşüncelere götürdü : Bizim at tamam. Peki ya biz insanlar? Hepimiz çok zengin olsak, kavga gürültü bitse, vesaire vesaire, hayatın anlamı ne olacak? Var olmanın tadı nerede? Bana göre bu anlam kendini gerçekleştirebilmekte. Basit bir örnek : Ne kadar para dökseniz de o gitarı iyi çalabilmek sadece sizin elinizde. Bunun için çok emek vermek gerekiyor. Sonrasında hissedeceğiniz şey ise büyük bir ödül : Tıpkı o at gibi varoluşunu gerçekleştirmiş olmanın verdiği haz, antiklerin ifadesiyle öfori.
**
Gazze'de onbinlerce masum insan İsrail tarafından katledildi, ve bugünlerde savaş nihayet bitti. Kahrolsun Netanyahu ve onun gibiler! Öte yandan, anlamadığım bir şey şu : Hiç kimse bahsetmiyor ki bu savaş sivil İsrailli gençlerin Hamas tarafından öldürülmesi ile başladı? Dincilerde güya Filistin ama arka tarafta aslında bir Hamas güzellemesi var; sanki onların hiç suçu yokmuş gibi davranıyorlar. Bana göre, tıpkı İran gibi Gazze de kaçırılmış bir uçak, ve pilot kabininde IŞİD'den farkı olmayan Hamas var.
**
Yağmur Nâzım'ın doğum gününde bana bir mesaj attı; beklemiyordum. Laf laf açtı ve ustanın şu saçma sapan şiirinden yola çıkıp VKP (B) kısaltması üzerinden Bolşevik-Menşevik ayrımına kadar vardık:
Seni düşünüyorum, Türkiye Komünist Partisi,
Sen dünümüz, bugünümüz, yarınımızsın
Sen küçük kardeşisin VKP (B)'nin.
Doğrusu tarihsel kişiliklerin doğum günü muhabbeti hep komik gelmiştir bana. Öte yandan, kızımın bu konuyla ilgilenmesi çok hoşuma gitti. Çocuklarımız bize benzeyince ne kadar mutlu oluyoruz. Ölüme karşı bir nanik mi bu acaba? Yağmur doğduğunda sol kulağında küçük bir oyuntu fark ettim ve çok sevindim, çünkü aynısı bende de var! İnsan hep çocuk, hep zavallı.
No comments:
Post a Comment