Haneke'nin listesi üzerinden buldum bu filmi, Youtube'de var. 1948'de çekilmiş bir İtalyan filmi. Konu ise savaştan sonraki Almanya. Berlin'in yıkılmış binaları içinde bir çocuğun peşinden anlatılan nerdeyse belgesel diyebileceğimiz nesnellikte bir film. Açlık ve yoksulluk her tarafı sarmış; ve tahmin edilebileceği gibi ahlak da epey zorlanıyor filan...
Filmi herhalde on günde ancak bitirebildim, halbuki sadece 73 dakika uzunluğunda. İtalyan Yeni Gerçekçilik'in böyle bir problemi var : Sıkıcı! Öte yandan, izlediğim için mutluyum, çünkü Alman halkının, milyonlarca Nazi askerinin 'yeni' hayatını, o büyük travmayı nasıl yaşadıklarını film iyi anlatıyor. Dindarlığa çağrı niteliğindeki o kilise müziği biraz çiğ kalmış; bir de, Nazi'leri gömmek amaçlı pedofili eklemeye gerek yokmuş.
Sinema tarihinde önemli yeri olan bir film bu. Sebeplerinden biri de şu bana kalırsa : Yıllar önce bir oyun izlemiştim; Romeo ve Juliet ile ilgili. Bu ikisi meğer aşk uğruna ölmemişler, üstelik evlenmişler! Onların evlilik hayatını anlatan bir komediydi. Biz de genelde hep savaş ve kahramanlık filmleri izledik, ama 'Peki sonra?' diye soran fazla bir şey göremedik; işte bu film bu önemli soruya Almanya ve II. Dünya Savaşı bağlamında güzel bir cevap olmuş.
No comments:
Post a Comment