Günlerce, günlerce uğraştım bu yavaş ve sıkıcı filmi bitirmek için. Gerçekten acı çektim. Keşke daha ilk yirmi dakikada bıraksaydım. Cannes kandırdı beni.
II. Dünya Savaşı sonrasının acıları, ızdırapları, yalnızlık, kadınlık, sakatlar, ölümün hayata tercih edilmesi... Hepsine eyvallah; ancak, bir film ne sadece renktir, ne hikâyedir, ne de karakterdir. Bir film tümünün 'doğru tempoda' harmanlanmasıdır. Simya işidir, tüm diğer sanatlar gibi.
Bu filmdeki temel problem sürekli bizim onu izlememizi talep ediyor olması. Oysa kendimizi ekranda kaybetmeliyiz biz. Yönetmen sinemasının kötü örnekleri hep bunu yapıyor, ricacı davranıyor. Cannes'da şunu almış, bunu almış... Sıkıldım ve beğenmedim.
Artistik renklerinle beni kandıramazsın Balagov!
No comments:
Post a Comment