Yaşlandım da filmlerin tadına yeni mi varıyorum, ya da önceden boş gözlerle mi baktım tüm bu filmlere ben? Sinema işte budur! Muhteşem bir oyunculuk; realist, gerektiği kadar uzun/kısa tutulmuş sahneler, abuk sabuk olmayan kadrajlar, gerçek hayattan çıkma diyaloglar ve inandırıcı bir olay örgüsü. Hiçbir şeyin altını çizmemek, hiçbir şeyin tadını çıkarmamak! Budur sinema.
Çocuk oyuncu nasıl oynamış ya, o yaşta! Bu kadar doğal bir oyunculuk görmedim ben. Sınıftaki çekimler, çocukların yüzleri, bakışları; defterin sayfalarını koparıp duran diğer çocuk… Film sizi sınıfta kuytu bir köşeye oturtuyor ve sanki oradan izliyorsunuz olan biteni. Kamera açıları da nefisti. Kolay iş değil bu ufaklıklarla inandırıcı bir şeyler ortaya çıkarmak; genelde bocalıyor yönetmenler. Bu arada, filmin adı "ortalığı karıştırmak" anlamına gelmekteymiş.
Çok sağlam bir ana-baba ve sistem eleştirisi var tabii filmde. Bir yandan da, 1950’lerden bugüne ne kadar az şeyin değiştiğini görüyor insan. O Balzac sahnesi de acıklıydı (çok da uzatmamış Truffaut, bravo) ; iyi bir öğretmenle hayata bağlanacak bir çocuğun kötü bir öğretmenle nasıl da elden kayıp gittiğini güzel göstermiş. Her şey öyle bağlı ki tesadüflere… Sondaki uzun, yalnız koşusuyla küçücük çocuğun o büyük yalnızlığı ne hüzünlü anlatılmış. Tüküreyim böyle düzenin içine!
Tereddütsüz bir şekilde en beğendiğim on film arasına alıyorum bu filmi. Truffaut babanın eline koluna sağlık. Nefis bir video aşağıda.
No comments:
Post a Comment