Tabii efsane bir film. Üzerinde çok tartışmalar döndü vs. Ben bunu yine yıllar önce hiçbir zevk almadan izlemiştim ; bu ikinci denememde ise çok sevdim.
Bu filmde kendinizi rahat bırakmanız gerekiyor; "Ulan o kimdi, bu kadın neden şimdi başka rolde, bu hangi çocuk" filan demeden akıp giden resimlere, çayırlara, yanan evin dumanlarına kaptırmanız lazım kendinizi. Şiir gibi denmesi boşuna değil; "şiir yazıldığı dile dahi çevrilemeyendir" diyorsak eğer, bu film de sinema dili dışında anlatılamaz.
Horoz sahnesi, otların içinde yürüyen anne-çocuk, savaş manzaralarını baba Tarkovski'nin şiirleri eşliğinde izlemek... Hepsi bana çok iyi geldi. Filmin nefis bir betimlemesini okudum, tamamen aynı fikirdeyim : "It's a space odyssey into the interior of the psyche" (Bu film ruhun içine doğru yapılan bir uzay yolculuğu).
No comments:
Post a Comment