Çok beğendim bu filmi. İzlemesi zevkli, kamera nefis, oyunculuk son derece realist, ve klasik Bresson; yani duyguları sömürmüyor ve anlatıya mesafesini hep koruyor. Andrei Rublev, 400 Darbe ve bu film son iki ayda izlediklerim içinde beni sinema sanatı adına en heyecanlandıran filmler oldu.
Filmin ismi en büyük spoiler. Bresson'un bunu bilerek yaptığı açık; amaç da, sanırım, kurguya, hikayeyi odaklanmayı sağlamak. Fatih Özgüven'in Mayıs Sıkıntısı için yaptığı o harika tanımlama burada da geçerli : Yumurtasını kaynatmayan bir film! Ne olacağını biliyoruz, yine de heyecanla izliyoruz. Tıpkı Marquez'in Kırmızı Pazartesi'si gibi. Sanat bu işte; yani esasen anlatı/mimari sanat. Sonunda Bresson'u sevebildiğim için ayrıca mutluyum.
Kaçışa çok iyi hazırlanmış olsan bile gerçek karar anlarında hissettiğin o varoluşsal ürperti nefis anlatılmış (Biraz Odysseia'daki gibi : "Orada o kararı sen vereceksin"). NBC'nin listesinde 5. sırada olan bu film yerini hak ediyor. Çok çok beğendim.
-Senin başarabilmen için, Orsini'nin başaramaması lazımdı.
No comments:
Post a Comment